woman-199619_960_720

Jaren geleden werden we helicoptermama’s genoemd; mama’s die boven hun kinderen vliegeren en zo hun proberen te beschermen tegen de wereld.

Ik heb zelf wel iets van een helicoptermama in mij zitten maar doordat ik zelf een tweeling heb, heb ik uit noodzaak toch maar moeten opteren om onze kinderen zo snel mogelijk alles aan te leren. En ja dat was met vallen en opstaan.

Sommige ouders kijken alsof het iets vies is. Je kinderen zo willen beschermen.Ik moet toegeven dat ik  een helicoptermama wel een compliment vind.Zo met je kind bezig zijn, non stop, en maar doorgaan ook al ben je moe.

Maar net die ouders krijg ik hier soms te zien in de praktijk, want na een paar jaar zijn de ouders moe, opgebrand. Het steeds “nee  niet doen want “, “pas op want “, op voorhand gaan uitvliegen om te zien wat er gaat gebeuren, op voorhand bedenken wat er kan gebeuren. Ik kan me inbeelden dat het heel vermoeiend moet zijn.

Wat leren we onze kinderen dan bij? Wanneer mogen ze eens fouten maken en wat leren ze uit hun fouten? Hoe leren ze hen terug recht te zetten na een teleurstelling? Hoe leren ze hun veerkracht op te bouwen voor het latere leven?

De kinderen kennen een faalangst, hebben moeite met fouten maken, met verliezen, met omgang met anderen. Ze leren natuurlijk dat hun ouders heel veel liefde voor hun hebben maar dat alles wel rechtgetrokken zal worden als ze eens een fout maken. Als jong volwassenen zullen ze dan ook geneigd zijn om anderen hun problemen te laten oplossen, of ze krijgen ineens een vrijheid dat ze dan ook aan een maximum zullen opnemen. Je ziet dat jongvolwassen op dat moment de lessen moeten krijgen, dat ze ooit als kind hadden moeten krijgen. Dit loopt soms heel erg uit de hand spijtig genoeg.

Ik ga zeker niet zeggen dat je je kind moet harden voor de wereld en het “de lessen van het leven moet laten voelen”  Absoluut niet.  Maar zouden we al onze energie niet richten op de kusjes en de bemoedigende woorden achteraf, op het troosten nadat ze gevallen zijn en ons richten op hun te helpen om hen weer recht te veren . Zouden we in de plaats  niet zelf het voorbeeld kunnen geven?

Zo leer je een kind dat het wel ok is om een fout te maken. Dat je gewoon je fout moet rechtzetten en eruit leren. Dat empathie iets is wat het leven zo mooi maakt. Dat een arm rond je, een extra steun kan zijn om er terug tegenaan te gaan.

Want zeg nu zelf, een volwassen persoon die fouten durft te maken, deze recht zet en terug overeind krabbelt , een volwassen persoon die de personen  rond hem zou troosten en helpen zonder zichzelf uit het oog te verliezen, iemand die neen durft te zeggen (en ja ) wanneer het nodig is. Is dat nu net niet datgene dat we onze kinderen toewensen?

Elk kind is een held en elk kind heeft een held als voorbeeld! 

Ben jij opgebrand? Wil jij graag eens een kijk van buitenaf? Neem gerust verder contact met me op.

[contact-form-7 404 "Niet gevonden"]

frog-1404357_960_720

Zaterdag mochten de kinderen bij mij een wens komen maken. Ik heb vandaag ook een wens! Weet je wat ik wens? Wel, mijn wens is dat mensen die hooggevoelig zijn, zo snel mogelijk verder geholpen worden!

En met geholpen worden, praat ik niet over de ontelbare medicatie, of de antidepressiva die ze aangeboden krijgen. Zeker niet over de Rilatine die sommige mensen voorgeschreven krijgen bij hooggevoeligheid. Dan praat ik ook niet over de elektronen die 1 maal per maand op hun hoofd gezet worden om misschien zo hun prikkels wel te verminderen! Dan praat ik zeker niet over de opname in psychiatrie. Of over de andere ontelbare technieken die maar kunnen voorgeschreven worden om toch maar van die hooggevoeligheid af te raken! Technieken of medicijnen waar ik elke keer stomverbaasd naar zit te luisteren.

Dan praat ik wel over de manier hoe ik geholpen werd als tiener. Door mijn hooggevoeligheid te leren kennen en te erkennen en samen op zoek te gaan naar mijn eigen voelsprieten! Ik heb het geluk gehad dat ik een Amerikaanse therapeut leerde kennen. Die heeft mijn hooggevoeligheid vastgesteld en die heeft me heel wat hierover bijgeleerd.

En die Amerikaanse therapeut die in mijn leven kwam, die heeft me geleerd om mijn hooggevoeligheid in mijn leven te laten smelten waardoor ik perfect kan functioneren zonder ook maar ergens last van te hebben.

Natuurlijk als ik moe ben, ben ik sneller overprikkeld. Dat weet ik dan ook, daar kan ik dan ook iets aan doen of kenbaar maken naar mijn gezin toe. Ik heb geleerd om met mijn hooggevoeligheid om te gaan waardoor het een verrijking is in plaats van een rem.

Maar je voelsprieten herkennen en in je leven laten smelten, dan pas kan je genieten van je hooggevoeligheid! Dan pas kan je je hooggevoeligheid als iets positiefs bekijken, als iets moois wat spijtig genoeg niet iedereen heeft . Als iets wat mooi en leuk is om te voelen.

Ik ben die Amerikaanse therapeut heel dankbaar. Waarom? Ik ben dankbaar dat ik door hem toch ook wel wat wensen kan doen uitkomen en mensen zich beter in hun leven laten voelen en waardoor ze gaan stralen en zo hun gezin ook laten stralen.

En dat, dat  is wat ik elke persoon die hooggevoelig is toe wens; dat er snel iemand in je leven komt die samen met jou je hooggevoeligheid kan laten stralen.

Wil jij je hooggevoeligheid ook laten stralen in je leven, neem gerust vrijblijvend contact op.

 

 

giant-rubber-bear-1089612_960_720

Overprikkeling en hooggevoeligheid. Tegenwoordig is er heel wat om te doen. Heel veel kinderen zijn hooggevoelig. Heel veel kinderen ook niet. Hooggevoeligheid krijgt gelukkig meer bekendheid  maar net daarom krijgen we al sneller te maken met het “etiketje “.

Ik ben zelf hooggevoelig en coach heel veel kinderen die hooggevoelig zijn in de praktijk, maar ik ga het niet aanzien als een “etiket”.Hooggevoeligheid is een karaktertrek, geen ziekte. Ik word wild als ik hoor dat sommige mensen medicijnen voorgeschreven krijgen tegen hooggevoeligheid! Okay, dat je als volwassene ondersteuning wil, maar aan een kind medicijnen geven voor hooggevoeligheid? Hoe kan je medicijnen geven voor verlegenheid? Voor introvert zijn? Voor klein van gestalte te zijn? Voor stoer te zijn? Allemaal zaken waar er geen medicatie voor hoeft gegeven te worden.

Maar wat is hooggevoeligheid en overprikkeling nu juist? Is het een beetje moe zijn en boos worden? Is het teveel gepland hebben op korte tijd? Hoe kom je er dan uit?

Wel, buiten de lijst van kenmerken van hooggevoeligheid , de test die ik afneem, kunnen we zeggen dat het bij hooggevoeligheid net gaat om de extra prikkels en de overprikkeling en het belangrijkste om de overprikkeling te vermijden.  Of als het te laat is, eruit komen.

Hooggevoelige mensen en kinderen hebben bij vermoeidheid extra prikkels die binnen komen; de geuren op school, geluid op straat, het zonlicht dat extra binnen komt bij ons, het gefluister van iemand, de geluiden van de natuur, die ene persoon die triest is, de andere die boos is,.. Er komen zoveel prikkels binnen en zo raken wij overprikkeld als we op die momenten geen rustpunt inlassen.

Wat dat rustpunt is, is voor iedere HSK/HSP anders. De ene kijkt gewoon TV en zet zo alle geluiden rond zich uit, de andere speelt even op zichzelf en zit zo in zijn bubbel, de andere zit 5 minuten op een bankje naar de natuur te kijken, een douche nemen, bloemen planten, in de tuin spelen,.. Er zijn zoveel rustpunten die ons eigen zijn, op DAT moment zelf.

Waarom zeg ik op DAT moment? Wel wij zijn moment-mensen. Wij voelen alles extra, dus wij voelen ook wat we op dat moment juist nodig hebben, en ja dat kan zijn dat dat niet hetzelfde is wat we gisteren nodig hadden.

Verwarrend voor de buitenwereld? Kan best zijn.  Maar er kan al veel opgelost worden door ons gewoon te laten, wij kennen onszelf en wij voelen waar wij behoefte aan hebben. Laat ons maar, wij zoeken onze rust zelf wel.

Is dat moeilijk voor jullie ? Laat het zo zeggen, hoe sneller wij uit onze overprikkeling zijn, hoe sneller wij weer naar jou toe komen. Zowel bij kinderen als volwassenen is dat zo. Wij willen ons moment met rust en hoe meer deze verstoord zal worden, hoe meer prikkels we krijgen en hoe langer we overprikkeld zullen blijven.

Ik zeg niet dat de buitenwereld zich moet aanpassen aan ons, zeker niet. Ook al is het muziekje van de ijskar irritant en keiluid. Wij kunnen niet verwachten dat de ijsman zonder muziek zal rondrijden of dat  alles om ons heen aangepast zal worden aan onze voelsprieten. Maar wat we wel kunnen en moeten leren is onszelf aan te voelen en het moment te voelen wanneer we weten dat het eraan komt: de overprikkeling. En dan ons rustpunt zoeken.Op dat moment kunnen we wel aan de mensen vragen om ons in onze bubbel even gerust te laten.

Want daar draait het om, de wereld hoeft zich niet aan ons aan te passen, wij weten zelf wel wat het is, wij passen onze hooggevoeligheid aan aan ons leven en wij kunnen perfect leven zonder dat iemand anders er echt rekening mee moet houden. Net zoals koffie drinken een gewoonte is, is hooggevoeligheid en hoe wij ermee omgaan ook een gewoonte, iets waar we niet meer hoeven bij na te denken.  iets waar we kunnen van genieten.

Gooi het etiket weg, pas hooggevoeligheid in je leven toe en zoek je rustpunten, want hooggevoeligheid is zo een mooie karaktertrek. En aan de wereld rondom ons: je hoeft je niet aan te passen maar als we rust vragen, gun ons die ook, want anders komen we inderdaad aan het woord dat tegenwoordig alom is; overprikkeling.

 

Cayo&FiorellaMetLogo-49 (Small)

 

Als volwassene kijken we naar de modeblaadjes, hebben we commentaar op alle graatmagere modellen want ze zijn ziekelijk mager.

We vinden de Dove campagnes fantastisch, eindelijk “echte vrouwen”.

Maar hoe vaak hoor je al niet bij peuters; “oei je kindje zit nog goed in het babyvet hè. “En denk je als ouder : oei toch gaan opletten? Wat minder pap geven?

Als je kind naar de lagere school gaat, krijgt het soms een rotopmerking van een vriendje; “je bent een dikkop, je hebt een dikke buik,…” Je kind trekt er zich niets van aan maar onbewust zie je dat ze toch gaan opletten wat ze gaan aantrekken. Of gaan ze toch dat koekje laten, zonder dat jij er een opmerking over geeft.

Gaan ze naar de middelbare school en beginnen ze te puberen, zullen ze al snel met mode en uiterlijk bezig zijn.

Dan krijgen ze een liefje, dan voelen ze zich te lelijk voor die bepaalde jongen of meisje. Ineens gaan ze een beetje opletten wat ze eten, meer aandacht aan hun uiterlijk besteden.

Er gaan een paar kilo’s af. Ze krijgen complimentjes van de buitenwereld. De vrienden motiveren om nog verder te doen. Het kan allemaal niet snel genoeg gaan.

Vrienden gaan meedoen, in groep is toch zoveel leuker, zo kunnen ze elkaar motiveren.

Voor men het weet zit men in een situatie waar men geen controle meer heeft over het niet meer eten. Voor je het weet zijn ze niet meer aan het huilen omdat ze zich te dik voelen, maar omdat ze niet meer bij kunnen komen in gewicht.

We staan er niet bij stil hoe snel het kan gebeuren. En ja natuurlijk zijn er nog andere factoren die in dit probleem mee spelen maar het gaat hem bij mij om het beeld dat het kind van zichzelf krijgt, een gevoel dat een kind over zichzelf kan hebben. Hoe een kind in de spiegel naar zichzelf kijkt.

Ik ga nu niet zeggen dat je je kind moet volproppen of niet mag opletten, dat is niet de bedoeling .Ik ben zelf geen voorstander van suikers aan kinderen te geven. Maar ik ben wel een voorstander van kinderen gelukkig te zien opgroeien, opgroeien met een positief zelfbeeld en eigenwaarde. Een kind heeft voeding, slaap en liefde nodig om te groeien.

Wil je me iets beloven? De volgende keer als je een meisje van 4 jaar ziet en gaat denken dat ze toch wat aan haar gewicht moet doen, kijk dan eens naar die sprankel in haar ogen en  zie hoe ze aan het stralen is, aan het stralen in haar eigen licht! Wedden we dat zij later in de spotlichten ,in een modeboekje of als leider van een bedrijf staat te stralen?

 

 

 

 

Cayo&FiorellaMetLogo-29 (Small)

Ik ben opgegroeid in tijden dat je als meisje de prinses van je papa was, als jongen de prins van je mama!

Hoeveel keer kreeg ik niet te horen “Dag Prinses”, “Whauw Prinses, super goed gedaan”. Ik hoefde geen prinsessenkleedjes, ik voelde me sowieso al een prinses.

Ik word nu 40 jaar binnen paar dagen en op die dag zal ik me terug een prinses voelen. Mijn papa zal erbij zijn en dan heb ik automatisch terug dat gevoel.

Ik kom nu regelmatig in mijn praktijk kinderen tegen die zichzelf zo kunnen haten, die zichzelf zo laag voelen. Met alle gevolgen vandien natuurlijk. Elke keer dat ik zo een kind of tiener in de praktijk heb, doet mijn eigen hartje pijn.

Nu had ik een aanmelding van een tiener, ze had het zo moeilijk om zichzelf op de eerste plaats te stellen. Ze wil eraan werken en zou graag hulp daarbij hebben. Daarbij zou ik haar heel graag helpen natuurlijk.

Alleen al zeggen dat ze zichzelf wel ok vindt, kon ze niet. Fluisterend kon ze dit wel, maar eens we iets luider gingen praten, ging het fout. Heel traag zijn we aan de slag gegaan.

Ik zat er s’avonds nog aan te denken. Hoe is het mogelijk dat er zoveel tieners zichzelf gewoon niet kunnen accepteren, niet kunnen appreciëren.

Dit meisje kwam gisteren terug, na een week hard werken aan de opdracht die ik meegegeven had.

Ik vloog achterover! Wat was er een kracht bijgekomen! Wat was ik trots op haar! Ze is er nog niet maar ze zal zich een prinses gaan voelen binnenkort, ik heb haar tiara al mogen zien, nu gaan we lekker verder werken zodat anderen die ook mogen zien.

Ik weet dat er veel verschillende visies zijn over opvoeden en je kind prijzen maar zeg nu zelf, welk beter gevoel kan je je kind mee geven dan te laten geloven dat het jouw eigen prinses of prins is! Het zelfbeeld zal sowieso verhogen en een kind kan zich toch nooit te geliefd gaan voelen als hun mama of papa dit ook aanleert?

Een kind kan nooit teveel liefde krijgen. Liefde met duidelijke grenzen maken zo een sterke volwassene.

Ik zeg straks alvast “Dag prinses, dag prinsje” als mijn tweeling thuis komt!

 

workshop pesten

Weten jullie hoe ik aan de naam van de workshop gekomen ben?

Wel op een dag was er een prachtig meisje  in de weerbaarheidstraining. Een training  die ik regelmatig geef.

Ze had mooie lange bruine  krullen, ze leek wel op een engeltje. Zo breekbaar en zo mooi.Maar dit engeltje had absoluut geen vertrouwen. Ze wilde niets delen met de groep, ze keek vanuit haar ooghoeken naar me. Je zag haar zo denken: wie ben je en wat wil je van me.

Naar mate de training verder ging mocht ik haar berichtjes lezen. Het was pas toen we aan het hoofdstuk kwamen over pesten dat ze los kwam. Ze werd dus gepest op school. Zwaar gepest. We gingen hier verder op in met de groep.

Toen we bijna de dag afgerond hadden was die mooie engel al wat los gekomen. We waren aan een totaal ander hoofdstuk bezig tot wanneer iemand ineens met haar hand op tafel klopt en zegt; Ik ben het pesten beu! Het is genoeg geweest! Nu moet het stoppen!

Op het einde van de dag zagen we haar vertrekken met een mooie lach en ik ben er zeker van dat ze die dag besloten heeft dat ze het pesten niet meer ging toelaten…..