Hooggevoeligheid en autisme. Iets wat we hier zeer veel bespreken en uitleggen. Net omdat mensen te horen kregen dat hun kind wel autistisch lijkt. Omdat het kind zo snel van slag is. Of ze hebben testen gedaan, of gaan testen doen, omdat tja, omdat de lijn zo  filterdun zou zijn.

Ik moet zeggen dat voor mij het heel herkenbaar is. Ik denk net voor de mensen die de auti-coaching doen, dat zij de mensen met autisme ook zo kunnen herkennen.

Vanwaar komt het dan dat mensen autisme en hooggevoeligheid toch verwarren of toch verder kijken dan wat het is?

Hooggevoelig zijn en autistisch hebben éénzelfde basis: een versterkte gevoeligheid. Er is een verband tussen het hooggevoelig zijn en het lijden aan autisme. Toch zijn er echt wel grote en duidelijke verschillen.

Elk persoon dat autistisch is, is ook hooggevoelig. Maar elke hooggevoelige is niet autistisch. Dat is iets wat we zeker niet mogen verwarren.

Hooggevoelige personen houden van structuur en orde, anders kunnen ze van slag zijn. Daar lacht men om in de volksmond; het autistisch trekje. Dit is inderdaad iets dat hooggevoelige personen kunnen hebben, maar dat wil niet zeggen dat hooggevoelige personen daarom autistisch zijn.

Bij een lichte vorm van autisme, zoals het syndroom van Asperger, kunnen we inderdaad niet veel verschil merken maar ook daar zien we algauw het autisme opkomen  als we verder kijken.

Hooggevoelig of autistisch, de verschillen

Hooggevoelig zijn is een karaktereigenschap, autisme is een stoornis.

Mensen die hooggevoelig zijn herkennen en voelen  heel veel emotie  aan. Enkel aan een gezichtsuitdrukking kan een hooggevoelig persoon al veel afleiden.  Ze zullen die ook precies weten te benoemen. Dit is net onze fantastische eigenschap die we kunnen hebben.  Mensen met autisme hebben deze niet, zij hebben het hier heel moeilijk mee. Wie autistisch is kan heel moeilijk lichaamstaal en gezichtsuitdrukkingen plaatsen.

Een hooggevoelig persoon zal zich heel goed kunnen uitdrukken in zijn gevoelens en voelen de emoties zeer intens. Dit is iets dat autistische personen volledig missen.

Waar hooggevoelige personen heel creatief zijn, zie je dat autistische personen net dat deeltje toch wel missen.

Oogcontact is ook zo een mooie. Mensen met autisme hebben een hele andere blik in hun ogen. Ze kijken je kort aan, net niet aan of kijken door je. Hooggevoelige mensen kunnen vanuit je ogen je ziel raken.

Hooggevoelige personen lezen tussen de regels door. Autistische personen gaan alles zeer letterlijk opnemen.

Er zijn nog heel wat verdere verschillen, teveel om op te noemen. Ik kan nu ook veel wetenschappelijke verschillen opnoemen maar dara zijn jullie vast niets mee.

Hooggevoelig zijn of  lijden aan autisme, twee verschillende zaken met een andere aanpak

Net omdat het twee verschillende zaken zijn, gaan we deze ook verschillend aanpakken. Indien hooggevoelige personen hun voelsprieten herkennen en erkennen en deze is hun leven zullen inpassen, kunnen we spreken van een kracht.

Wie autistisch is heeft nood aan behandeling en begeleiding en eventueel indien nodig de juiste medicatie.

Wie hooggevoelig is, heeft geen medicatie nodig, heeft geen behandeling nodig. We gaan net proberen om via eventueel begeleiding de zaken waar de persoon het moeilijk mee heeft, om te zetten in zaken die perfect in ons leven passen.

Kort samengevat:

Een hooggevoelig persoon kan de hooggevoeligheid omzetten in een kracht . Autistisch zijn is een stoornis waar men mee leert omgaan.

Zo, de volgende keer dat iemand zegt dat jullie autistisch zijn, kunnen we zeker al een gepast antwoord bedenken of denken 😉

Veel liefs

Kindercoach Tamara

 

www.kindercoachtamara.be

 

 

Lieve rechtvaardige juf,

ja jij, je weet dat het over jou gaat. Jij die mijn kleine meisje als kleuter bij jou kreeg. Mijn hooggevoelige meid. Die niet zo goed kan presteren wanneer er anderen kijken.

Iets typisch aan hooggevoelige mensen, maar waar velen niet verder bij denken. Jij wel, jij vroeg de andere ouders om buiten te wachten, want één van je studentjes voelde zich er niet goed bij.

Op haar tempo heb je gewoon verder gedaan. Niet dat zij het tempo bepaalde, neen want zo een juf ben je niet. Jij hebt je les te geven, maar jij was degene die je les gaf en vroeg of ze klaar was om de mama’s binnen te laten. Was ze er niet klaar voor, stond jij als een grote juf achter haar. Een sorry mama’s, was meer dan genoeg.

Jij, lieve juf, jij hebt mijn meisje laten openbloeien. Mijn meisje kreeg het gevoel dat ze niet moest presteren, dat ze daar was om te leren, niet om beoordeeld te worden.

Beoordeeld worden. Laten we het daar eens over hebben voor de mensen die dat net niet begrijpen. Want net dat is voor ons hooggevoelige mensen het moeilijke. We willen het wel doen maar als ze op onze vingers staan te kijken, dan lukt het gewoon niet. Als we dan verplicht worden om door te gaan, zal het sowieso in drama eindigen of in haat tegenover dat iets. Sommige mensen zeggen kom op zet je erover. Maar zo werkt het niet. Wat wij voelen, kan je niet met je verstand uitzetten.

Maar jij, jij zag en voelde.  Jij brengt de kinderen de waarden en de normen bij waar ik zo hard achter sta. Waarden en normen die ik soms mis tegenwoordig. Maar ik weet dat zij die thuis en ook bij jou mee krijgt.

Anderen noemen jou streng omdat je in je waarden en normen blijft.Ik noem jou een super juf. Een juf die kinderen in hun comfortzone laat leren, met respect naar anderen en naar zichzelf toe. Die opkomt voor al haar studenten. Maar die haar studenten ook hard laat werken, zoals het hoort.

Mijn dochter is vandaag iemand die nog steeds tijd nodig heeft, maar ze doet het. Ze geniet van een podium, ze weet ook dat ze mag zeggen wat er scheelt,  waar ze het moeilijk mee heeft. En daar lieve juf, daar heb jij jouw steentje bij toe gedragen.

Dus laat ons juffen niet zomaar beoordelen, zij zijn meer dan een juf die onze kinderen iets aanleren. Echte juffen, dat zit hen in het bloed en die laten kinderen hun hartje warm worden. Zelfs als de kinderen volwassenen zijn, dan nog denken ze aan die een juf die voor hen hun leven mee bepaalde.

 

Veel liefs

Kindercoach Tamara (en mama van een fantastische dochter die niet zo graag op de vingers gekeken wordt )

 

https://www.kindercoachtamara.be

Back to school

“Help ik kan nu helemaal geen weg met mijn kind. Wat moet ik doen, ze lopen zo lastig. Ze luisteren helemaal niet meer. Het is nog nooit zo erg geweest.”

De vakantie is bijna ten einde, de kinderen lopen als kleine bommetjes rond. Het is tijd om terug al een beetje aan de schoolbanken te denken. Voor sommige ouders een opluchting 😉

Vakantie is een tijd van plezier en een tijd waar sommige zaken iets meer mogen dan andere. Iets langer opblijven, iets meer doen, iets minder rust. Noem maar op.

Waar ik in het begin van de vakantie zei, laat je kind eens tot rust komen, zeg ik nu: begin al eens aan de structuur van school. Kleine dingen. Plassen wanneer ze normaal de pauze hebben. Fruitje en koekje wanneer ze op school ook hun tussendoortje hebben. Al iets vroeger gaan slapen. Kortom, kleine zaken al lichtjes in de vakantie inbrengen. Weliswaar zonder al een domper op de vakantie te zetten want genieten en spelen kunnen ze nu nog. Dat is straks weer een pak minder.

Hooggevoelige kinderen?

Is jouw kind hooggevoelig? Zet de boekentas al in het zicht. Praat al een beetje over hoe het terug gaat zijn. Niet teveel, zodat er nog geen stress komt te liggen, maar gewoon luchtig zodat je kind wel al de structuur van de dag ziet en er begint naar uit te kijken.

Het belangrijkste is wel; leg geen druk! Praat nog niet over die pakken huiswerk en toetsen die ze gaan hebben. Praat nog niet over de juf waarvan je hoorde dat ze streng was. Dit brengt naar je hooggevoelige kind enkel stress mee en als er iets is waar we moeite mee hebben is het druk.

En om de de laatste weken door te komen, geniet er nog vooral van. Geniet van de lachjes tussen het geschreeuw door. Geniet van de vakantie. Geniet van elkaar, straks is het weer rush rush.

Veel liefs

Kindercoach Tamara

 

www.kindercoachtamara.be

het mooiste wat je een kind kunt gevenis een kanswww.kindercoachtamara.be

Zo goed als alle ouders worden er gek van, de constante waarom- vragen!

Maar wees gerust deze vragen zijn heel normaal en helpen jouw kind echt wel op weg.

HET BELANG VAN WAAROM VRAGEN

  • De waarom vragen zijn echt nodig in het belang van het leerproces van je kind.
  • In de waarom vragen leert jouw kind heel veel informatie te halen. Het is niet zomaar een vraag. Er zit echt wel wat denkwerk achter.
  • Jouw kind heeft er plezier aan dat er soms meer antwoorden komen dan hij zelf had gedacht en dit stimuleert natuurlijk om nog meer te weten.
  • Jouw kind leert gedachten om te zetten in vragen
  • Jouw kind leert vragen te formuleren
  • Jouw kind leert de antwoorden in te schatten en samen te vatten van wat jij zegt.

 

Natuurlijk kunnen we niet altijd op het moment erop ingaan. We staan net aan de kassa, we zijn net in gesprek en hebben geen zin om over bijvoorbeeld  toiletrituelen te praten. Maar wimpel je kind niet dadelijk af. Of  laat de vraag niet ongehoord. Zeker niet als je het antwoord niet weet.

Zeg gerust dat je er straks even zal op antwoorden. Zo heb je nog even tijd om het op te zoeken of  tijd voor jezelf hoe je het kan formuleren als het om een voor jou nogal moeilijke of persoonlijke vraag kan gaan.

Maar waarom vragen kunnen heel slim gebruikt worden.

Vraagt jouw kind bij het slapengaan eindeloze waarom vragen? Of net voor een taak die moet afgewerkt worden?

Jouw kind kan dit gerust gebruiken om aandacht te krijgen. Om iets uit te stellen wat hij niet wil doen. Om meer tijd te rekken.

En op die vragen kan een “waarom-daarom” of “omdat ik het zeg”,  “omdat het zo is” wel een gepast antwoord zijn om een duidelijk beeld te geven dat er een stop is.

In alle andere gevallen, geef een duidelijk maar kort antwoord. En zucht eens op tijd , dat geeft jou ook nieuwe moed om tegen de 1000ste vraag tegen te gaan.

Veel liefs

Kindercoach Tamara

 

www.kindercoachtamara.be

 

 

 

 

 

 

 

Daar zat ik, in het warme zwembad te spelen met mijn kinderen. Ik had hen beloofd dat ik mijn agenda zou wegleggen en de GSM thuis laten. Gewoon even tijd met hen doorbrengen. Ook al was het moeilijk want ik wil toch wel goed bereikbaar blijven, ik beloofde het hen.

Lees meer

Wat is dat tegenwoordig toch allemaal? Pesten is een activiteit dat spijtig genoeg al veel te lang bestaat  maar wat een berichten lees ik de afgelopen weken ???? Hoeveel jongeren moeten er nog sterven, zichzelf van het leven beroven? Hoe ver kunnen jullie gaan? Hoe kan het zo ver komen?

Jij daar bullebak, denk je wel eens aan de gevolgen? Voor de ouders, familie, vrienden? Ik weet vanuit mijn beroep waarom jij pest, maar zou jij graag hebben dat jouw foto zo overal verstuurd zou worden? Dat ze jouw mama en papa dit nieuws moeten gaan melden?  Het is aanvallen voor jij aangevallen zal worden, maar is het echt nodig? Kan het niet op andere manieren? Ik denk het wel he!

Lees meer

Kindercoach Tamara

Urenlange discussies hebben we al onder collega’s hierover gehad. Moeten wij, hooggevoelige personen ,ons aanpassen aan de maatschappij of moet de maatschappij zich aanpassen aan ons?

Lees meer

one-against-all-1744083_960_720

Wat is dat tegenwoordig toch allemaal? Pesten is een activiteit dat spijtig genoeg al veel te lang bestaat  maar wat een berichten lees ik de afgelopen weken 🙁 Hoeveel jongeren moeten er nog sterven, zichzelf van het leven beroven? Hoe ver kunnen jullie gaan? Hoe kan het zo ver komen?

Jij daar bullebak, denk je wel eens aan de gevolgen? Voor de ouders, familie, vrienden? Ik weet vanuit mijn beroep waarom jij pest, maar zou jij graag hebben dat jouw foto zo overal verstuurd zou worden? Dat ze jouw mama en papa dit nieuws moeten gaan melden?  Het is aanvallen voor jij aangevallen zal worden, maar is het echt nodig? Kan het niet op andere manieren? Ik denk het wel he!

Het is niet dat kinderen zwakker zijn, het is dat pesten harder geworden is 

Met de sociale media gaat pesten verder dan vroeger. Daardoor is het ook harder tegenwoordig. Het is niet dat de kinderen zwakker zijn, het is gewoon dat het pesten veel harder is. Vroeger stopte dit als de kinderen thuis kwamen, nu gaat de pester nog verder.

Dit is een onderwerp dat me van de lagere school al nauw aan het hart lag.

Elke keer als ik zag dat iemand gepest werd, kromp mijn hartje al in elkaar. Ik was, zolang ik me herinner, degene die opkwam voor de kinderen die gepest werden. In het kleuterklasje, eind jaren 70, was een kindje van Afrikaanse origine, mijn vriendje. Daar ging ik ook naast staan op de klasfoto. Dat meisje dat in de lagere  school nergens uitgenodigd werd, mocht zeker naar mijn feestje komen.

Ook in de middelbare school probeerde ik hier mijn steentje toe bij te dragen. Ik probeerde klasgenootjes op mijn manier een hart onder de riem te steken, ze alles te laten relativeren, ze in de groep te laten opnemen.

Het is vanzelfsprekend dat toen ik als Kindercoach begon, dit zonder nadenken één van mijn stokpaardjes zou worden natuurlijk.

Gaat het pesten zo stoppen? Gaan de pestkoppen zo van de wereldbol verdwijnen? Neen spijtig genoeg niet. Maar ik leer wel jouw kind voor zichzelf of te komen of alles te relativeren. We zoeken samen wat bij zijn of haar karakter past. En waardoor jouw kind zich weer beter in zijn vel zal gaan voelen.

Deze zomer staan er sowieso tijdens de vakantie workshops tegen pesten en om weerbaarder te worden op het programma. Check zeker mijn website  https://www.kindercoachtamara.be/page/workshops

Net als vroeger ga ik 200% tegen pesten, dus samen pakken we jullie eigen bullebakken aan, laat het niet te ver komen.

Vele lieve groetjes

Kindercoach Tamara

 

motivation-1066608_960_720

Daar zat ik, in het warme zwembad te spelen met mijn kinderen. Ik had hen beloofd dat ik mijn agenda zou wegleggen en de GSM thuis laten. Gewoon even tijd met hen doorbrengen. Ook al was het moeilijk want ik wil toch wel goed bereikbaar blijven, ik beloofde het hen.

Wij waren aan het spelen , toen ik van de stoeltjes waar wij zaten, veel geroep en geween hoorde.  Het zoontje dat naast ons zat, werd door zijn mama hard geslagen, met de vuist nog wel. Niemand deed iets, iedereen zat er met open mond naar te staren. Ik hoorde haar zelfs roepen dat ze hem zo hard haatte! Ik kreeg er de tranen van in mijn ogen, ik moest even wegkijken vooraleer ik zou ingrijpen.

Maar laten we eerst een uurtje terug gaan. We kwamen aan en de mama lag te genieten op haar stoeltje met haar smartphone. Haar zoontje speelde in het zwembad, alleen. Een uurtje later lag de mama nog steeds in dezelfde positie op haar stoeltje, met haar smartphone.

Na ongeveer anderhalf uur denk ik, stond de mama op om naar toilet te gaan. De jongen zag zijn kans en ging snel het zwembad uit. In haar handtas nam hij haar smartphone…. EN GOOIDE HET RECHT IN HET VERWARMDE ZWEMBAD!

Toen mama terug kwam, zag ze natuurlijk haar lievelingsobject aan de bodem. Niet meer te gebruiken. Vandaar dat ze zo een uitbarsting kreeg. Begrijpelijk dat ze zo boos is, maar ik denk dat de jongen zijn boodschap wel heel klaar en duidelijk was!

Ik moet zeggen, de rest van de dag was mama met haar zoontje wel in het zwembad aan het spelen, ze had niets anders te doen 😉

Met de vakantie dat eraan zit te komen, lieve ouders, als jullie op vakantie gaan of een dagje tussenuit trekken, neem dan ook tijd voor jullie gezin. We zijn als ouders steeds druk met druk zijn. We moeten doorgaan. Maar onze kinderen worden groot en dan hebben ze ons niet meer nodig. dan zitten zij op hun smartphone en willen wij dat ding in het zwembad gooien!

Ik moet zeggen ook voor mij was het die dag afkicken. Maar toen de kinderen sliepen, na een fantastische dag van bommetjes plaatsen, tot duiken tot zeemeerminnen-zwemslag, had ik met een grote lach op mijn gezicht de tijd om mijn agenda bij te vullen, mails te antwoorden etc. En die nacht, toeval of niet,  heb ik heel goed geslapen.

Als jullie gaan genieten van elkaar, veel plezier zou ik zeggen.

Veel liefs

Kindercoach Tamara

www.kindercoachtamara.be

 

 

 

motivation-1066608_960_720

Mijn lieve dochter en mijn stoere zoon ,

deze zomer zullen jullie zes jaar worden. Toen ik zes was, liep ik rond in Italië en moest ik aan niets denken behalve hoe ik op de foto kon staan waardoor het leek alsof ik kon zwemmen. Of hoeveel ijsjes ik nog kon eten alvorens buikpijn te krijgen. Of na mijn vakantie hoe ik me kon wegstoppen achter een struik in de hoop om in Italië te blijven. Ik was ervan overtuigd dat ik daar kon blijven.En ja hoor nonno en oma hadden me gezien en stonden al lachend foto’s te nemen. Ik ben dan maar terug mee gekomen in mijn witte Heidi shirt met mijn naam op.

Nu plannen we onze vakantie en kijken we waar het veilig zou kunnen zijn, vragen jullie mij waar de IS zal zijn.  Jullie willen naar het leuke hotelletje van vorig jaar maar jullie hebben gehoord dat het nu beter is om niet naar daar af te reizen.

Vroeger had ik een oranje pasje rond mijn hals en hadden we geen papieren nodig om te bewijzen dat iemand aan kinderontvoering deed.

Tegenwoordig vinden jullie het normaal om “de legermannen” (zoals jullie het zeggen) te groeten. Natuurlijk, we leren om dag te zeggen maar het erge is dat  jullie al begrijpen waarom ze in het straatbeeld rondlopen. Het is al een gewoonte geworden. Buiten spelen, op straat fietsen, bij vriendjes gaan spelen, dat zou een gewoonte moeten zijn!

Ik kan jullie in elke training mee nemen dat ik geef als kindercoach. Jullie weten perfect wat te doen als ze jullie willen mee nemen, jullie werken aan jullie zelfbeeld, jullie durven uit te komen voor jullie mening, jullie leren van mij uit de praktijk ook dat het OK is om anders te zijn. Dat iedereen gewaardeerd moet worden voor wie hij is. Jullie horen me constant in de praktijk zeggen “ik stop niemand in hokjes”. Ik geef jullie zo een basis mee dat jullie wel zelfzekere tieners zullen worden. Maar hoe kan ik jullie in godsnaam wapenen tegen gekken die met messen langs komen (ok dat kan ik nog ergens gaan zoeken 😉 ) , maar laat staan tegen de bommen of gekken die in het rond beginnen te schieten?

Wat anders kan ik antwoorden op de vraag; “mama waarom staan die personen met jou op de foto? “. Sorry lieve schatten voor mijn open mond gedurende minuten en het gestamel daarna. Je mama staat niet zo gauw met een mond vol tanden maar toen deden jullie het wel. Ik viel uit de lucht ” heum dat zijn mijn vrienden uit de Dominicaanse, uit Marokko, uit USA, uit Nepal, uit …. ! ” Nu ben ik hiervan op mijn pootjes terecht gekomen en wil ik zeggen ” Wel lieve schatten, hoe raar het ook is, er was ooit een tijd waar we keken wie leuk was en niet wie de juiste kleur of overtuiging had”. Maar ook dat heb ik jullie ondertussen uitgelegd en jullie zijn trots dat jullie dat nu weten en dat mama een Marokkaanse vriend had die op de sofa bleef slapen omdat het te laat was. Foto’s van mama die aan het werk was met haar Dominicaanse collega’s, van haar Zuid Afrikaanse vrienden..

Maar lieve schatten, hoe spijtig is het van dit gevoel niet meer te kunnen hebben, hoe spijtig is het om op jullie leeftijd zo ver te moeten denken. dan vraag ik me af wat jullie allemaal horen want het nieuws komt hier niet meer in de huiskamer, ik heb er zelf genoeg van.

Hoe kan ik jullie verder nog laten genieten van jullie ongedwongen jeugd als jullie nu op deze leeftijd al horen dat jullie niet mogen eten omdat het een periode is waar sommige mensen pas na zonsondergang mogen eten. Hoe leg ik jullie uit wat onze tradities zijn en dat iedere cultuur zijn tradities heeft. Dat het OK is om tradities te hebben zonder deze op te leggen aan anderen? Zoals ik jullie leer om jullie snelgroeiende en soms nogal ferme wil niet op te leggen aan anderen?

Mijn wens naar jullie toe is dat jullie net zoals jullie mama, mogen opgroeien met reizen en genieten van al deze zaken in het leven. Dat jullie werelddelen mogen zien en andere culturen mogen leren kennen, die jullie zullen verrijken in jullie leven en dat jullie net als ik, de beste waarden van alles wat je tegenkomt, in je leven mee neemt en dat je daaruit elke dag mag verder leven. Dat jullie hechte vriendschappen zullen maken waar ieder zijn mening zal worden gerespecteerd. Dat jullie ook mogen trots zijn op onze tradities en onze roots.

Jullie mama

(Kindercoach) Tamara

ps:

Mijn stoere zoon, ga jij je tweelingzusje beschermen als er toch zo een gek zal zijn?

Mijn lieve dochter, ga jij erop toe zien dat er toch geen gek je tweelingbroer zal mee nemen en hem brainwashen zodat hij van een zachte stoere leuke jongen naar een meeloper zal gaan ?